Άτομα με αναπηρία, πολίτες δεύτερης κατηγορίας;

 

Σίγουρα πάντα υπάρχουν γύρω μας άτομα με κάποιου είδους αναπηρία. Αυτά τα άτομα δεν είναι απαραίτητα μόνο εκείνα που μετακινούνται με αμαξίδια  ή έχουν άλλα κινητικά προβλήματα. Μπορεί να είναι τυφλά ή κωφά ή να έχουν μειωμένη  όραση ή  ακοή. Επιπλέον, ίσως να παρουσιάζουν νοητική στέρηση ή να πάσχουν από χρόνιες αρρώστιες. Καθημερινά, τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν πολλά  και διάφορα προβλήματα τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο για τα οποία σίγουρα δεν ευθύνονται οι ίδιοι.

            Πρώτον,  τα άτομα με αναπηρία δυσκολεύονται να κινηθούν στους δρόμους. Στις ήδη υπάρχουσες ράμπες αναπήρων συνέχεια υπάρχουν παρκαρισμένα οχήματα που εμποδίζουν την διέλευση των ΑμεΑ. Έτσι τα άτομα με αναπηρία αναγκάζονται να βρουν εναλλακτικό δρόμο για την μετακίνησή τους πολλές φορές με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας. Επίσης, όσον αφορά την μετακίνησή τους , δεν υπάρχουν παντού οδεύσεις τυφλών, ώστε να εξυπηρετούνται οι τυφλοί, και τα μέσα μεταφοράς δεν είναι κατάλληλα διαμορφωμένα έτσι ώστε να μπορούν τα ΑμεΑ να εισέλθουν με ευκολία.

Δεύτερον, υπάρχει δυσκολία στην εξυπηρέτησή τους  στο χώρο εργασίας, στα καταστήματα, τις δημόσιες υπηρεσίες και στα μέσα μαζικής μεταφοράς.  Συγκεκριμένα, δεν υπάρχει ούτε  κατάλληλα διαμορφωμένος χώρος για να δουλέψουν  ούτε και ο κατάλληλος εξοπλισμός, η ειδική  σήμανση πάνω στα προϊόντα  για να καταλαβαίνουν και τα άτομα που είναι τυφλά τι είναι τι είναι ανεπαρκής και παρατηρείται καθυστέρηση στην εξυπηρέτησή τους στις δημόσιες υπηρεσίες, αν φυσικά  είναι προσβάσιμες για τα ΑμεΑ.

Επίσης, επειδή κάποιο άτομο έχει κάποιας μορφής αναπηρία, μπορεί να αντιμετωπίζει ρατσιστική συμπεριφορά από τους υπόλοιπους και να υφίσταται διακρίσεις σε επαγγελματικό ή κοινωνικό επίπεδο. Μπορεί να μην λαμβάνει τον ίδιο μισθό, τα ίδια εισοδήματα ή την ίδια σύνταξη με τους κανονικά εργαζόμενους.

             Οι   δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε ατομικό επίπεδο, είναι επίσης πολλές. Αρχικά, αν είναι τελείως καθηλωμένοι σε αναπηρικό αμαξίδιο ή έχουν κάποιου είδους αναπηρία που δεν τους επιτρέπει την γρήγορη ανταπόκριση σε καθημερινές καταστάσεις και δεν υπάρχει κάποιο άτομο – βοηθός, τους παίρνει πολλή ώρα να κινηθούν και να ανταποκριθούν στις προσωπικές τους ανάγκες μέσα το σπίτι. Επίσης, επειδή τα αμαξίδια και τα υπόλοιπα βοηθήματα μετακίνησης κοστίζουν πάρα πολλά χρήματα, το άτομο με αναπηρία δυσκολεύεται να τα προμηθευτεί. Τελευταίο και πιο σημαντικό, αν δεν έχει άτομο ή άτομα να το στηρίζουν ψυχολογικά συνήθως απομονώνεται από όλους και από όλα , νιώθει άσχημα για τον εαυτό του και καταβάλλεται  ψυχολογικά.

Πρόσφατα, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, είχαμε την ιδέα να μελετήσουμε κατά  πόσο είναι το σχολείο μας προσβάσιμο στα άτομα με οποιαδήποτε αναπηρία. Κάνοντας αυτή την έρευνα παρατηρήσαμε ότι ένα άτομο με αναπηρία  δεν είναι εύκολο να φοιτήσει  στο σχολείο μας.

            Όσον αφορά τα άτομα με κινητική αναπηρία, αυτά  μπορούν να προσεγγίσουν μόνο το ισόγειο του σχολείου, διότι το σχολείο μας διαθέτει ειδικές ράμπες έως εκεί. Ακόμα οι δυσκολίες των ατόμων αυτών δεν σταματούν μόνο  στο ότι δεν μπορούν να ανέβουν στους άλλους δύο ορόφους, αλλά κυρίως στο ότι εκεί βρίσκονται οι τουαλέτες. Αυτό είναι τραγικό, γιατί το σχολείο μας, μέχρι να λυθεί το πρόβλημα, δεν θα καταφέρει να δεχτεί άτομα ΑμεΑ. Ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να φτάσει μόνο μέχρι το γραφείο των καθηγητών, την αίθουσα  του χημείου, τη βιβλιοθήκη και σε μερικές άλλες αίθουσες, οι οποίες βρίσκονται στο ισόγειο. Επίσης, εκτός από τα προβλήματα εντός του κτιρίου τα άτομα αντιμετωπίζουν θέματα κατά την άφιξη τους και την αποχώρηση τους από  αυτό. Τα πεζοδρόμια γύρω από το σχολείο είναι γεμάτα χαλασμένα πλακάκια και ρίζες δέντρων και είναι ακατάλληλα για όλους τους μαθητές/τριες, πόσο μάλλον για τα ΑμεΑ.

            Τώρα για άτομα με οπτική αναπηρία τα πράγματα είναι εξίσου δύσκολα, εφόσον το σχολείο μας δεν πληροί ειδικές προδιαγραφές, όπως οδεύσεις τυφλών , γι’ αυτό  δεν μπορούμε να πούμε ότι σαν σχολείο είναι εντελώς προσβάσιμο.

            Τα άτομα όμως με ακουστική αναπηρία μπορούν να κινηθούν στο σχολείο μας πιο εύκολα, και να παρακολουθήσουν τα μαθήματα, εφόσον υπάρχουν διαδραστικοί πίνακες στους οποίους μπορούν να παρακολουθήσουν  τα άτομα αυτά βίντεο στη νοηματική γλώσσα ή με υπότιτλους.

Πολλά από αυτά τα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν αν όλοι οι άνθρωποι αλλάξουν τρόπο αντιμετώπισης και συμπεριφοράς τους απέναντι στα ΑμεΑ και τα στηρίζουν  τόσο σε πρακτικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Για να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα, πρέπει όλοι να βοηθήσουμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Πρέπει να τους προσφέρουμε αγάπη, ενδιαφέρον και συμπάθεια. Επίσης πρέπει να δείχνουμε κατανόηση, ευαισθησία και σεβασμό προς αυτά τα άτομα χωρίς να τα υποτιμούμε, να τα ξεχωρίζουμε και γενικότερα να τα κάνουμε να νιώθουν άβολα. Ακόμη, θα πρέπει να σεβόμαστε τις θέσεις στάθμευσής τους και να μην παρκάρουμε τα οχήματά μας  πάνω στα πεζοδρόμια ή στις ράμπες και τους χώρους που προορίζονται για αυτούς. Επιπλέον, το κράτος πρέπει να κατασκευάσει ειδικούς χώρους με ράμπες και τουαλέτες για ΑμεΑ σε όλα τα δημόσια κτίρια και τα σχολεία. Επίσης, πρέπει να βοηθάει οικονομικά αυτά τα άτομα, γιατί πολλά από αυτά δυστυχώς δεν μπορούν να εργαστούν, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τα έξοδά τους.

Συμπερασματικά, ο καθένας πρέπει να συνειδητοποιήσει πως τα άτομα με αναπηρία  έχουν ίσα δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες και χρειάζονται υποδομές για να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνική ζωή. Χρειάζονται κατάλληλη νομοθεσία που να τηρείται από όλους και προσβάσιμους   χώρους. Ζητούν σεβασμό και τίποτα παραπάνω!!

Σύνταξη-Επιμέλεια Κειμένου: Οι μαθητές/τριες του ομίλου δημοσιογραφίας