Η γιαγιά αναπολεί τα Χριστούγεννα της παιδικής της ηλικίας

Για άλλη μια χρονιά θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Ελάτε να μάθουμε απ' την  γιαγιά μου πώς τα γιόρταζαν πολλά χρόνια πριν. 

- Καλησπέρα γιαγιά, πως ήταν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά όταν εσύ ήσουν παιδί; Τα θυμάσαι με νοσταλγία;

 - Ναι, παιδί μου, με πολύ νοσταλγία. Την παραμονή των Χριστουγέννων, εμείς μικρά τότε, ξεκινούσαμε να πούμε τα κάλαντα πολύ πρωί. 

- Γιαγιά, σας έδιναν χρήματα για τον κόπο σας; 

- Τι χρήματα, παιδάκι μου, πού να βρεθούν τα χρήματα... Είχαμε μαζί μας ένα ψάθινο κοφινάκι κι εκεί μας έβαζαν  σπιτικά γλυκά, αυγά, άντε και λίγο ζυμωτό ψωμάκι με λίγο τυρί.

 - Την ημέρα των Χριστουγέννων πώς τα περνούσατε;

 - Ξυπνούσαμε νωρίς το πρωί και με το άκουσμα της καμπάνας πηγαίναμε να προλάβουμε τη λειτουργία. Ήταν όλη η οικογένεια μαζί μας και εμείς τα παιδιά φροντίζαμε να φοράμε ό,τι καλύτερο είχαμε, που δεν είχαμε και τίποτα σπουδαίο, φτωχικά ρούχα, παιδί μου, και από παπούτσια ό,τι μας είχε φέρει ο νονός μας. 

-  Και το μεσημέρι τι συνηθίζατε να τρώτε;

 - Ό,τι είχαμε δικό μας, παιδί μου. Πιτούλες ψημένες πάνω στα κάρβουνα, τυρί και γιαούρτι από τις κατσικούλες μας και τον κόκορα  που κρατούσε η μάνα για τις άγιες μέρες κοκκινιστό με χυλοπίτες.

 - Και γλυκά αγοράζατε ή φτιάχνατε μόνοι σας;

 - Τα γλυκά στις γιορτές ήταν λιγοστά. Μελομακάρονα και λουκουμάδες με λιγοστό μέλι όμως.

 -Δέντρο στολίζατε στο σπίτι; 

- Όχι. Φροντίζαμε όμως το σπίτι να είναι καθαρό και τακτοποιημένο γι' αυτές τις γιορτινές μέρες.

- Και την Πρωτοχρονιά τι κάνατε; 

- Έρχονταν στο σπίτι μας όλοι οι συγγενείς, γιόρταζε βλέπεις κι ο πατέρας! Εμείς τα κορίτσια ξυπνούσαμε νωρίς για να βοηθήσουμε τη μάνα να φτιάξει το λιγοστό φαγητό. 

- Οι συγγενείς που έρχονταν έφερναν δώρα;

 - Όχι, δώρα δεν υπήρχαν. Έφερναν όμως το κατιτίς τους ο καθένας  για το μεσημεριανό τραπέζι.

 - Βασιλόπιτα φτιάχνατε;

 - Με το λιγοστό αλευράκι που είχαμε φτιάχναμε μια βασιλόπιτα σαν ψωμί, σκέψου για όλη την οικογένεια και τους συγγενείς μαζί. Μέσα βάζαμε ένα φιλαράκι ελιάς, για να έχουν καλή σοδειά οι ελιές, ένα κομματάκι τυρί, για να έχει υγεία το κοπάδι και ένα πενηνταράκι, για να έχει υγεία και δύναμη όποιος το βρει. Και το πρώτο κομμάτι της πίτας ήταν για την Παναγία μας, για να μας φυλάει.

 - Κι αφού, γιαγιά, οι γιορτές ήταν φτωχικές, γιατί τις θυμάσαι με νοσταλγία; 

- Γιατί οι άνθρωποι, παιδί μου, άνοιγαν τις πόρτες τους στα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα, για να τα δεχτούν, παρόλο που μπορεί να μην είχαν τίποτα να τους δώσουν. Τότε τους έδιναν μόνο τις ευχές και το χαμόγελό τους. Γιατί, αν και το γιορτινό τραπέζι είχε λιγοστά φαγητά υπήρχε άφθονο γέλιο, τραγούδι και χορός. Γιατί εμείς τα παιδιά αν και δεν παίρναμε ούτε παιχνίδια ούτε άλλα δώρα είμασταν χαρούμενα, γιατί παίζαμε μονιασμένα, αδέρφια, ξαδέρφια, γειτονόπουλα, όλα μαζί, καταλαβαίνεις.

- Τι θα ευχόσουν, γιαγιά, για τα φετινά Χριστούγεννα;

 - Η γέννηση του Χριστού να φέρει γαλήνη στις καρδιές των ανθρώπων. 

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά της γιαγιά μου, όταν ήταν παιδί, δεν θυμίζουν σε τίποτα τα τωρινά Χριστούγεννα. Ωστόσο έχουν πολλά να μας διδάξουν. 

Επιμέλεια- Σύνταξη κειμένου: Αγγελική Κότσυφα